Verwacht hier geen prachtige betogen, mooie proza of inspirerende columns.
Je leest hier immers maar het leven van een 22-jarig meisje.
Hi, ik ben Niki, geboren in Maastricht, gestudeerd in Frankrijk en loop ik stage in Londen.
Ik heb een grote passie voor James Morrison, ik wil eens in mijn leven in de Trevi Fontein springen, Jane Austen is mijn heldin, ik houd van dieren en ik wacht nog steeds op mijn Mister Right in de witte Range Rover. Wil je meer weten?
Zo. Hallo dan! Ik ben nog geen week in Londen en het voelt alsof ik er al een maand ben. Ik had zo ontzettend graag willen vertellen dat het hier helemaal fantastisch is, dat ik eindelijk een huisje heb gevonden, dat ik al lekker ben wezen shoppen, dat ik al veel Londen heb gezien en dat mijn stage echt super leuk is. Maar helaas. Dat leuke praatje zit er niet in aangezien het op dit moment gewoon zwaar klote is.
Het vinden van een huisje is echt heel erg moeilijk. V. (mijn huisgenootje) en ik waren zondagavond dolgelukkig omdat we dachten dat we het perfecte huisje hadden gevonden. Maandagochtend nam ik afscheid van mijn ouders en zijn V. en ik meteen verhuisd. Maar nog geen uur later waren wij alweer opzoek naar iets anders. Het is een ontzettend lang verhaal maar het komt erop neer dat er ontzettend veel oplichters zijn en dat je totaal niet weet wie je kan vertrouwen.. Zo dachten wij gisteren wéér een perfect huisje te hebben gevonden maar ook die droom spatte uiteen. Helaas pindakaas.
Naast de oneindige zoektocht naar een geschikte woning, ben ik ook nog eens begonnen met stage. Ik ging er vol goede moed naar toe om vervolgens weer teleurgesteld te worden. Dingen die ik op mijn eerste dag heb moeten doen waren namelijk klote klusjes. Maar ach, dat was ook pas de eerste dag. De tweede dag was al een stuk leuker (gelukkig). Ik heb namelijk een casting mogen doen! De modellen liepen de hele tijd in en uit, ze gaven mijn hun portfolio (hoe vet is dat?), ik maakte een praatje met ze en ging ze vervolgens fotograferen. Daarnaast heb ik nog research mogen doen voor een komend project én ik hoor de hele tijd namen van bekende mensen vallen..
Kortom: ik heb het ontzettend druk en ik heb totaal geen tijd voor mezelf gehad. Tot vanavond dan. V. (met wie ik op dit moment een kamer deel) is werken tot 23u en ik ben voor het eerst even helemaal alleen. En wat is dat lekker! Ik ben weer even helemaal zen en zie alles weer positief in. Ik ga morgen- en vrijdagavond ook nog eens naar James Morrison.
De trouwdag van mijn ouders en tevens de laatste dag van het jaar: 31 december. Men heeft nu alweer waslijsten met goede voornemens die uiteindelijk vergeten worden en de oliebollen staan al klaar. Iedereen heeft er altijd zo’n zin in. De mensen om mij heen, bijvoorbeeld, willen het altijd zo groots vieren. Ik verbaas mij altijd over hun zoektocht naar hét perfecte feestje met hét perfecte outfit op dé perfecte locatie. Om nog maar te zwijgen van de euro’s die erin worden gestoken. Waarom zou je juist deze avond het dubbele voor een lekker glaasje champagne moeten betalen, op een locatie waarvan de entree duurder was dan je outfit en je het nieuwe jaar in gaat met ontzettend veel mensen waarvan je 90% van de mensen niet eens kent?
In de meeste films wordt er ook altijd zo’n ophef over oud en nieuw gemaakt en nu maakt bijna iedereen er zo’n big deal van. Ik snap het niet hoor. Ik vind het allemaal niet zo bijzonder. Ik hoef geen groot feest. Ik wil eigenlijk gewoon samen met mijn ouders, Broertje en vriendinnen op de bank zitten. Dan samen praten over wat 2011 ons allemaal gebracht heeft. Dan kan ik vertellen dat ik naar Dublin, Lissabon en Londen ben geweest. Dat ik James Morrison dit jaar niet één keer, niet twee keer maar zelfs drie keer heb gezien en dat we zelfs hebben geknuffeld. Dat ik ben begonnen aan mijn laatste jaar als student en dat ik eindelijk een spiegelreflexcamera heb gekregen. Dan kan ik gewoon vertellen aan de mensen om wie ik geef, dat ik een top jaar met ze heb gehad.
Helaas gaat vanavond niet zo worden. Papa en mama gaan naar vrienden toe, Broertje laat vrienden komen, vriendinnen moet werken of hebben andere plannen, en ik ga naar Aachen. Maar ondanks we allemaal ergens anders zijn, weet ik zeker dat we om 12 uur vannacht, in gedachten toch samen zijn. Dat we samen in gedachten 2011 afsluiten en aan 2012 gaan beginnen. En ik zal dan ook even aan Nevermind-Me.com denken, omdat ik jullie, lieve lezers, natuurlijk ook een ontzettend fijne jaarwisseling wens!
Zo dames en heren! Kerstmis is alweer voorbij. En wat ging het snel hè? Hebben jullie er ook weer zo van genoten? Ik wel! Ik heb héérlijk gegeten (maar hey, wie niet?), genoten van de lekkere bonbons en ik ben natuurlijk dolblij met mijn cadeautjes! Maar met één cadeau in ‘t bijzonder ben ik toch wel heel erg gelukkig, want ik heb een spiegelreflexcamera gekregen! Ik ben de godganse dag foto’s van alles en nog wat aan’t maken en nog volop aan’t experimenteren. En leuk dat ik het vind!
