Verwacht hier geen prachtige betogen, mooie proza of inspirerende columns.
Je leest hier immers maar het leven van een 22-jarig meisje.
Hi, ik ben Niki, geboren in Maastricht, gestudeerd in Frankrijk en loop ik stage in Londen.
Ik heb een grote passie voor James Morrison, ik wil eens in mijn leven in de Trevi Fontein springen, Jane Austen is mijn heldin, ik houd van dieren en ik wacht nog steeds op mijn Mister Right in de witte Range Rover. Wil je meer weten?
Het zal jullie vast niet ontgaan zijn dat ik de afgelopen twee dagen heerlijk van James Morrison heb kunnen genieten. En dat allemaal dankzij Q-Music en BNN That’s Live. Eigenlijk is het overbodig om te zeggen dat het geweldig was, want ja hallo! Het is James freaking Morrison! Hij was zoals altijd erg charmant en grappig en hij barstte van de positieve energie en enthousiasme. Het was een genot om hem te horen en te zien met een full band tijdens de Q-showcase en wat was het weer lekker intiem tijdens BNN That’s Live. Ik blijf maar lachen. Alles was geweldig. Maar toch is er één moment dat eruit springt. Eén moment dat ik eigenlijk nog niet echt besef en dat veel te snel voorbij ging…
Samen met vriendin C. en de ontzettend lieve meiden van de JMF, gingen wij naar BNN That’s Live. We stonden gelukkig vooraan in de rij en toen we eenmaal binnen waren, namen we plaats aan de bar. Het was lekker knus en je had overal goed zicht op het podium. Het duurde niet lang voordat James Morrison het podium betrad. Hij zong een kort stukje van “Slave to the Music”, verliet vervolgens het podium om later weer terug te komen voor een interview met Eric Corton. Gelukkig was het daarna weer tijd om te genieten van zijn heerlijke stem. Ik liet mezelf weer opgaan in het moment, nam ontzettend veel foto’s en ik vond het dan ook jammer dat hij naar twee nummers weer backstage ging.
Daar zat ik dan, op de barkruk en wachtend op meer van James. Wist ik veel dat ik ook daadwerkelijk méér zou krijgen. Véél meer, eigenlijk. Er kwam namelijk een vrouw naar me toe: “Hoi, ben jij Niki?”. Ja natuurlijk ben ik Niki. “Zou jij één van je ingestuurde vragen aan James willen stellen?” WAT? NEE, DAT DURF IK NIET! “Ja natuurlijk mevrouw! Leuk!” OH GOD, WAAROM ZEI IK JA? “Oké, na het liedje van Go Back To The Zoo, kom je maar even naar de microfoon!” En toen liep de vrouw weg. Ik was op dat moment in shock, ik had het warm (nee oké, ik had het gewoon heet) en ik trilde. Ik had James de vorige avond na zijn optreden nog buiten gezien en toen kon ik mijn eigen naam niet eens spellen. Ik wist het zeker: ik zou keihard gaan falen op de Nederlandse radio en tegenover mijn grote voorbeeld.
Een tijd later stond ik bij de microfoon, tegenover Eric Corton en wist ik inmiddels dat ik de enige uit het publiek was die een vraag mocht stellen. Ik stond zenuwachtig te wachten en opeens hoorde ik C. zeggen: “Oh Niek, daar is ‘ie!”. Fuck ja. Daar was hij. Daar was James Morrison! Ik stond stuntelig voor de microfoon, ik had klamme handen en ontzettend weke knieën. Ik stond nu oog in oog met James Morrison. Dit was bizar en dit voelde zoveel intenser dan samen op de foto gaan. Hij keek me aan met z’n blauwe ogen, bleef maar lachen en kijken en probeerde me ook nog eens te kalmeren. En vanaf die lachende blik naar mij toe, vanaf dát moment, ben ik eigenlijk alles kwijt!
Het enige dat ik weet is dat hij me knuffelde en dat ik mijn vraag heb gesteld. Hoe, wat, in welke volgorde en wat er allemaal gezegd is, weet ik echt niet meer. Hij heeft zelfs nog een paar nummers gezongen en ik heb een t-shirt gewonnen maar dat ging allemaal langs mij heen. Ik kon vanaf dat ene moment alleen maar denken aan mijn one-to-one met James Morrison. Die ene blik met die ene lach.. Zucht.
Foto’s en filmpjes staan op Flickr en youtube. De BNN That’s Live uitzending komt ook nog op de radio maar wanneer weet ik niet.
Vorige week ontving ik een bijzonder mailtje. Een mailtje dat mijn hart sneller liet kloppen en waar ik spontaan een gat van in de lucht sprong. Ik was blij, gelukkig en ook overdonderd. Ik heb het mailtje wel een miljoen keer gelezen. Het leek te mooi om waar te zijn. Ik geloofde het eerst niet. Was het geen grap? Zou het echt zo zijn? Zou ik echt uitgenodigd zijn voor een secret showcase van mijn grote held? Mijn inspiratiebron en mijn idool? Het antwoord bleek simpel: ja dat was ik! Ja, ik was echt uitgenodigd voor een showcase van niemand minder dan James Morrison!
De tijd en locatie van de secret showcase werden pas één dag van te voren bekendgemaakt: 22.00 uur in Amsterdam. Helaas zag ik het toen een beetje somber in aangezien de laatste trein vanuit Amsterdam naar Maastricht om 22.38 uur vertrekt. Met de auto gaan was geen optie aangezien mam en pap beide auto’s nodig hadden. Vriendin M. kreeg de auto ook niet mee. Kak, dacht ik. Wat nu? Zou ik dan toch niet kunnen gaan? Nee, dat was voor mij onacceptabel. Ik moest en zou gaan. Dus toen opende ik de jacht op goedkope overnachtingen in Amsterdam. En met resultaat: voor €22,- p.p. konden wij overnachten in een prima hotel. Hoera!
Na een lange, vermoeiende en melige treinreis kwamen wij aan in Amsterdam. We hebben toen meteen de tram naar het hotel gepakt, om vervolgens weer de tram naar Pacific Parc te pakken. Want daar zou James Morrison optreden. Daar zou mijn droom voor de vierde keer weer in vervulling gaan. Bij aankomst werd ik begroet door een meisje die ik bij het vorige concert had ontmoet. We gingen zitten en niet lang daarna werd ik aangesproken door de oprichters van de officiële Fanclub. Na een uur praten, wachten en dromen was het dan zo ver: James Morrison kwam on stage!
En nu ben ik alweer thuis van twee heerlijke dagen in Amsterdam en ik begin nu pas steeds meer te beseffen dat ik James Morrison na anderhalf jaar weer heb gezien. Ik kan niet stoppen met glimlachen en terugdenken aan een hele mooie avond. Ik mocht mezelf weer gelukkig prijzen met een plekje vooraan. God, wat was dat weer genieten, genieten en genieten. De secret showcase draaide vooral om de songs van zijn toekomstige nieuwe album maar er kwamen ook liedjes van zijn vorige albums voorbij. Helaas geen ‘Undiscovered’ of ‘Precious Love’ maar ach, elke klank die uit zijn strot komt word door mij gewaardeerd. Al laat hij een boer, dan krijg ik nog kippenvel.
Ik kan nog uren doorgaan over hoe goed, charmant en leuk James Morrison is. Hoe hij telkens het publiek weet te bespelen en hoe hij iedereen met een tevreden gevoel en een glimlach naar huis laat gaan. Hoe ik nog lekker heb gewinkeld in Amsterdam en natuurlijk ook de Starbucks heb bezocht. Hoe ik samen met vriendin M. écht heb genoten van deze twee heerlijke dagen. Maar dat zal ik jullie besparen. Zo ben ik dan ook wel weer.
… je op zaterdagochtend, een uur later dan gepland, eindelijk samen met een vriendin naar de Apenheul gaat. Jullie praten, zingen en lachen tijdens het rijden en als jullie in de file terechtkomen steekt der één een sigaret op terwijl de ander probeert haar nagels te lakken. Daarna zien jullie tientallen mannen langs de snelweg urineren en begint de verveling toch een beetje toe te slaan. Maar gelukkig geeft de TomTom aan dat het niet meer lang is en voordat jullie het doorhebben, staat de auto voor de Apenheul geparkeerd.
Na een hele middag vol met apen, stappen jullie weer in de auto en balen jullie omdat jullie dit schatje niet mochten meenemen en zelfs niet eens mochten aaien. Jullie uiten je frustratie door ontzettend hard, maar vooral vals, mee te zingen met Alicia Keys. Gelukkig is het hotel waar jullie vanacht overnachten niet ver rijden en dus staan jullie twintig minuten later voor de receptie. De jongen die jullie helpt is overdreven aardig, denkt dat hij alles weet maar geeft dan eindelijk de sleutel. Nou ja sleutel. Tegenwoordig zijn het van die pasjes/kaartjes, hè. Dan gaan jullie naar kamer 209 om vervolgens toch maar een drankje aan de bar te doen.
Om 18.00 uur zitten jullie weer in de auto want vanavond gaan jullie dan eindelijk naar Alicia Keys in het Gelredome. Jullie vertrekken anderhalf uur van te voren hoewel het maar tien minuutjes rijden is van ‘t hotel naar het Gelredome. Desalniettemin, komen jullie pas om 18.30 uur aan omdat we in Nederland wonen en dus altijd last hebben van, je raadt het al: files. Dan betalen jullie netjes €10,- parkeergeld, parkeren de auto en dan komt de één tot de verschrikkelijke ontdekking dat ze haar entreekaartje in het hotel is vergeten.
Jullie rijden terug en doen er meer dan een uur over om naar het hotel te gaan en terug te rijden omdat er in Arnhem aan de wegen gewerkt wordt. Jullie missen het voorprogramma en lopen om 20.30 uur het Gelredome binnen. Gelukkig is Alicia Keys nog niet begonnen. Jullie gaan zitten op jullie aangewezen plaatsen en wachten dan tot de lichten uitgaan, het publiek gilt en daarna de mooie, leuke en vooral getalenteerde Alicia Keys tevoorschijn komt..
Als je je dat nou eens goed voorsteld, dan weet je precies hoe mijn weekend is geweest.
Alicia Keys was geweldig. Ik had niet verwacht dat zij zo leuk zou zijn. Ze was de hele tijd aan’t lachen en ze zag er geweldig uit met haar extensions om jaloers van te worden. Ze zong liedjes van haar nieuwe album maar “oldies” zoals Fallin, If I Ain’t Got You, Diary en Superwoman kwamen gelukkig ook voorbij. Een bijzonder moment was toch wel toen Alicia aan alle mensen in het Gelredome vroeg om “Happy birthday mama Keys!” te schreeuwen aangezien haar moeder jarig was. Ze barst van het talent, heeft een dijk van een stem én ze heeft mij, met duizenden anderen, een overgetelijke avond gegeven!
