Waarom Britse mannen leuk zijn

1 2 3 4 5 6

Het accent. Of het nu een Cockney, Welsh, Schots of Iers accent is, I don’t care because I like them all. Alles klinkt meteen zo veel leuker, aantrekkelijker, beleefder, liever, mooier, romantischer, stoerder en ga zo nog maar even door.. Het is alleen zo jammer dat wanneer ze dronken zijn, ze ook een stuk minder goed te begrijpen zijn. Maar ach, dat heeft natuurlijk ook wel weer zijn charmes.

Ze houden van voetbal. Niet dat andere mannen niet van voetbal houden, maar aangezien ik de Premier League volg, is dit natuurlijk wel een ontzettend groot pluspunt. Het is ontzettend fijn om mannen in de pub te zien juichen voor hun club. En zodra ze merken dat er een Nederlandse vrouw die ook nog eens van voetbal houdt in the house is, is het voor beide partijen een groot feest. Zij uiten hun bewondering voor Kuyt, van Persie en Robben en ik word blij omdat ik dat accent weer hoor.

Ze zijn heren. Het lijken wel allemaal Mister Darcy’s. Ze houden de deur voor je open, rapen iets op als jij iets laat vallen, ze nemen de tijd voor je.. Het is echt ongelofelijk. Laatst liep ik de trap af bij een metrostation en een vrouw met kinderwagen kwam de trap op. Iedere man die voorbij liep vroeg aan haar of ze haar konden helpen. Echt iedere man. Wat een heren! Je snapt nu natuurlijk wel dat ik binnenkort een kinderwagen ga kopen!

En weet je wat nu zo fijn is? Je hebt ze in alle soorten en maten en ook nog eens overal. ‘s Ochtends in de metro en in de metro naar huis. In het park, in de pub, bij de Starbucks of gewoon op straat. Ze zijn er altijd en overal.

Wat vinden jullie leuk aan de Britse kerels?

Londen: geluksmomenten (2)

Na een enigszins treurige blog post, nu weer tijd voor iets vrolijks. Want ook al heb ik een dipje, mijn vrije tijd in Londen is natuurlijk gewoon geweldig. Waar ik de afgelopen tijd zo van genoten heb?

• Koffie halen bij Starbucks. Ja, dit vind ik nog steeds heerlijk. Ik begin de dag altijd met een sugar free vanilla skinny latteen het personeel weet eindelijk mijn naam en drankje. Wat is het toch altijd lekker wakker worden met het vriendelijke personeel van de Starbucks in Fulham Road.
• Inmiddels zijn er twee vriendinnen langs geweest. En goh, wat heb ik toch genoten van hun gezelschap. Het was heerlijk om ze rond te leiden in “mijn stad”. Wat was het toch weer ontzettend fijn om bekende gezichten van thuis te zien. Lieve meiden, wat ben ik blij met jullie als vriendinnen!
• Een dagje naar Oxford. Dat is nog niet eens zo heel lang geleden. Vorig weekend om precies te zijn. Wauw, wat is dat een mooie stad! Er heerst een echte Harry Potter sfeer. En om het maar even compleet te maken: we hebben inderdaad wat filmlocaties bezocht! De Grote Zaal? Check!
• Ik heb Zach Braff (JD uit Scrubs) tot twee keer toe zien! Het ging allemaal redelijk snel maar ik ben hem twee keer tegengekomen in het hotel waar wij een event hadden. Ik durfde niks tegen hem te zeggen (haha) maar het was wel super grappig om hem even te spotten. Had ik nu maar tegen hem gezegd dat ik Scrubs echt geweldig vind. Maar ja, dat is altijd achteraf hè?
• Een tv-opname bijwonen: Britain Unzipped (BBC3). Het programma zelf vond ik niet tof maar het idee dat ik gewoon in het publiek zat, was natuurlijk wel weer leuk. Mijn eerste stap om internationaal bekend te worden is gezet! Mark my words: er komt een dag dat ik écht voor de camera kom te staan (hihi).
• Jullie reacties op mijn posts lezen. Wat waardeer ik jullie als mijn lezers. Echt ontzettend bedankt voor de leuke reacties, vooral op mijn foto’s!

En waar zijn jullie de laatste tijd blij van geworden?

Lief dagboek,

Ik ben nu alweer een paar maanden in Londen. Wat gaat de tijd toch snel. Ik weet nog goed dat ik hier 3 februari aankwam. De hele auto zat vol met allemaal bagage: van nagellak tot een Senseo-apparaat en van schoenen tot stroopwafels. Hoe moeilijk ik het ook heb gehad, ik ben nu nog steeds ontzettend blij met mijn eigen plekje in Wimbledon. Het voelt heerlijk om na een werkdag thuis te komen in mijn eigen huisje.

En hoewel ik geniet van Londen en alles wat deze prachtige stad te bieden heeft, zit ik niet lekker in mijn vel. Ik slaap slecht, droom weer te vaak en heb de laatste tijd nergens meer zin in. Stage is gewoon nog steeds niet leuk. De leuke dingen wegen niets op tegen alle klote klusjes. Ik ben er echt “maar een stagiaire”. Het zou natuurlijk het beste zijn om een gesprek met mijn bazin aan te gaan. Dat weet ik ook. Maar ik weet ook dat ik er helemaal niks mee ga bereiken. Ik ben er nog maar een maand. En dat weten zij ook. Ik moet gewoon nog even een maand doorzetten en op mijn tanden bijten. Kom op, ik kan het.

Maar dan, 5 juli, mag ik mijn diploma in ontvangst gaan nemen. Vier jaar European Studies komen dan toch echt tot een einde. Maar wat ga ik in vredesnaam daarna doen? Studeren? Nee, liever niet. Werken? Ja, maar waar? Wil ik in Londen blijven? Kan ik überhaupt in Londen blijven? Of ga ik toch terug naar Nederland? Ben ik eigenlijk wel klaar voor een “echte baan”?

Oh lief dagboek, op dit moment weet ik het gewoon niet meer. Ik weet het echt niet meer..